Υδατογραφίες µε τοπία της Νάξου

Πολιτιστικό Κέντρο Νάξου – πρώην Σχολή Ουρσουλινών

∆ιάρκεια: 1- 7  Ιουλίου 2024

“ Στην τωρινή σειρά των υδατογραφιών του ο Κανάκης ασχολείται µε το τοπίο, το οποίο έχει από καιρό εισέλθει δυναµικά στη θεµατική του. Απεικονίζοντας µέρη από την αγαπηµένη του Νάξο, τις περισσότερες φορές δουλεύει τις ακουαρέλες αυτές εκ του φυσικού. Εκφράζοντας το βίωµα της άµεσης επαφής του µε το ναξιώτικο περιβάλλον, εντούτοις δίνει προτεραιότητα στις εικαστικές αξίες της σύνθεσής του και όχι στην πιστή αποτύπωση όσων βλέπει απέναντί του. Όταν µετέπειτα, είτε στο νησί είτε στο εργαστήριο της Αθήνας, καταφεύγει σε επιτόπια προσχέδια ή σε φωτογραφίες για να αναπαραστήσει τα τοπία που είδε, ζωγραφίζει µε την ίδια εγρήγορση και επιτακτικότητα που απαιτεί η ακουαρέλα. Όµως αντλεί από τα βοηθήµατα του βλέµµατος µόνο όσα του χρειάζονται για να ανακαλέσει την αρχική αίσθηση που του προκάλεσε η κυκλαδίτικη φύση και να την αποδώσει διαµεσολαβηµένη από τη µνήµη, σε τοπία του νου.”

Ελισάβετ Πλέσσα

Την Πέμπτη 26 Απριλίου εγκαινιάζεται στην αίθουσα τέχνης Περιτεχνών Καρτέρης η πρώτη ατομική έκθεση του Γεράσιμου Κανάκη με τίτλο «Ζητήματα φωτός».

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν 25 έργα μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων δουλεμένα με λάδι σε καμβά.

Όπως επισημαίνει η επιμελήτρια της έκθεσης Ελισάβετ Πλέσσα στο εισαγωγικό σημείωμα του καταλόγου: «Ο Γεράσιμος Κανάκης, στην πρώτη του ατομική έκθεση, ζωγραφίζει στον καμβά ανθρώπινες μορφές που έχουν απομακρυνθεί από τον κόσμο των γήινων αισθήσεων, σε μια μοναχική πορεία προς κόσμους άυλους, τόπους του νου.

Με θητεία στην αγιογραφία, ο Κανάκης μοιάζει να δημιούργησε εδώ εικόνες μορφών που αποχωρίστηκαν την ανθρώπινη υπόστασή τους, πορτρέτα ψυχών. Μονολιθικές, στιλιζαρισμένες, ιερατικές, με χιτώνες και μανδύες, συχνά άφυλες σαν άγγελοι, οι φιγούρες του Κανάκη στέκονται στο μέσο χρόνων και χώρων απροσδιόριστων. Η στέρεη βεβαιότητα της στάσης τους αντιπαρατίθεται στον αχνό της ζωγραφικής τους απόδοσης, από όπου προκύπτει οργανικά, μέσα από την ίδια τη φύση της πινελιάς τους, η ονειρική διάσταση των έργων αυτών.

Άλλοτε μονοκόμματες στήλες που παραπέμπουν σε άψυχες προτομές και αρχαίους κούρους, άλλοτε κρατώντας ασπίδες ομόκυκλων δονήσεων που σχηματίζονται από αλλεπάλληλες, φλεγόμενες, πινελιές, κι άλλοτε φορείς ορμητικών χείμαρρων μιας ροής που ξεχύνεται οργώνοντας με αντιθετικούς χρωματικούς τόνους τη ζωγραφική σύνθεση, οι μορφές που παρουσιάζονται εδώ διαχειρίζονται ρεύματα μιας ενέργειας η οποία πηγάζει από μέσα τους. Κάποιες φορές, οι φιγούρες του Κανάκη επιδεικνύουν επιφάνειες με αναφορές στο μαντήλι της Αγίας Βερονίκης, που όμως τώρα γίνεται πλάκα ακατάληπτων γραφών, πλέγμα γραμμών και χρωμάτων σε πεδία ζωγραφικής έντασης, ένδυμα ζωγραφικό. Και κάποτε, στα χέρια τους μοιάζει να κρατούν όχι αραχνοΰφαντα πέπλα, αλλά την ίδια τη διαφάνεια, η οποία διαπερνά όλα τα έργα του Κανάκη, γιατί ρυθμιστής σε αυτό το ζωγραφικό εγχείρημα είναι αναμφίβολα το φως.»